Текст:
Йылға. Ул яҫы таштар өҫтөнән бөҙрәләнеп-бөҙрәләнеп, тәпәшәк кенә ярҙарына бәрелә-һуғыла ашҡынып аға. Бер туҡтауһыҙ сылтырай. Әллә ниндәй күңелле, дәртле моң сығарғандай була уның тауышы. Олойылғаның аръяғынан тағы ла тауҙар теҙелешеп китәләр. Уларҙың биттәре усаҡлыҡ менән ҡапланған. Ләкин өҫтө – һул яҡтағы кеүек урманлыҡ түгел, ә һары хәтфә кеүек йәйелеп киткән игенлек.
Автор:
(Н.Ҡәрип)