Машқи 167. Аз рӯйи мазмуни матн нақли хаттӣ нависед. Нақша: 1. Ба бозор рафтани Садриддин. 2. Вохӯрӣ бо шиноси падар. 3. Фаромӯш кардани суханҳои шиноси падар. 4. Фош шудани гапҳои дурӯғ. 5. Дарси ибрат шудани танбеҳи падар.

Нақли намунавӣ аз рӯйи нақша

Садриддин ба бозор рафт. Дар роҳ ӯ бо шиноси падараш вохӯрд. Шинос ба ӯ суханеро гуфт, ки Садриддин бояд ба падараш мерасонд. Аммо писар ин суханҳоро фаромӯш кард.

Баъдтар, вақте падараш аз ӯ пурсид, Садриддин ба ҷойи рост гуфтан гапҳои дурӯғ гуфт. Дурӯғаш фош шуд. Падараш ӯро танбеҳ дод ва фаҳмонд, ки бояд ҳамеша ростгӯ бошад ва сухани ба ӯ супурдашударо фаромӯш накунад.

Танбеҳи падар барои Садриддин дарси ибрат шуд. Ӯ фаҳмид, ки дурӯғ гуфтан кори нодуруст аст.

Матни асосӣ дар сурат нест; ин нақли намунавӣ танҳо аз рӯйи нақша навишта шудааст. Барои нақли дақиқи матн, худи матнро низ фиристед.